Eén stadsmus maakt de lente wel

Zaterdag was het nationale mussenteldag van De Vogelbescherming. Zoiets als de bijbelse volkstelling bij het begin van onze jaarrekening. Of de tienjaarlijkse nationale volkstelling. Maar dan voor mussen. Enfin, ik heb ook mee gespeurd naar mannetjesmussen (dat was de opdracht), "geturfd" en mijn gegevens braaf naar De Vogelbescherming gestuurd.

Veel werk heb ik er niet aan gehad. Eén (1) tsjilpende mannetjesmus heb ik in onze stadstuin geteld. Met zijn vrouwtje was hij "nestje aan het bouwen" in de klimop.

Hebban olla vogala. Laat de lente nu maar komen.

Update

Twee decennia digitale en interactieve kunst

'k Heb mij dit weekeinde even upgedated (schrijf ik het goed?) op Update.

"Update is een internationale tentoonstelling die het digitale en het interactieve als uitgangspunt neemt voor een reflectie op kunst en wereld. " En zo gaat het verder.

Plaats van het gebeuren is Kunstplatform Zebrastraat - beleven, Zebrastraat 32/001, 9000 - GENT

Hier meer info op de webstek van De Zebrastraat.

Mmm, een aanrader. Toch maar eens beleven.

Groepsportret met dame

Een zonnige dag in Brussel om met de anti-oorlogscoalitie te protesteren tegen 3 jaar oorlog en bezetting in Irak.

Hier een politieke familiekiekje (geplukt van de LEF-webstek) met vooraan wat spirit-kopstukken op de betoging van zondag 19 maart.



Een groepsportret met dame. Van links naar rechts : Geert- met- de- groene bril-Lambert, Joris-niet-Frank-Vandenbroucke, Fauzaya-maar spreek uit Fauzia-Talhaoui, Jan-de-man-van-Gent-Roegiers, Fouad-jogging-Ahidar... en zovele anderen.

Geert Lambert gaat vreemd

Volgende week in 'Dag Allemaal'. Nu op video.

Verkiezingsonderzoek 2006

Het onderzoekersduo Carl De Vos en Herwig Reynaert, alias Reynaert De Vos, en derde man Dries Verlet van de Vakgroep Politieke Wetenschappen aan de Universiteit Gent vragen via de stadsblog Gent Blogt om mee te doen aan een nieuw verkiezingsonderzoek over de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2006. Ik heb me ingeschreven, de vragen op 15 minuten beantwoord en aldus mijn allerpersoonlijkste en veel te gekleurde bijdrage aan de politieke wetenschap geleverd. Als ze dat zo vriendelijk vragen, kan een mens niet weigeren.

Onderzoekspartners zijn naast de Gentse universiteit ook de Universiteit Antwerpen met Stefaan Walgraeve, Peter Van Aelst, Michiel Nuytermans, Universiteit Hasselt (pardon, Diepenbeek) met Johan Ackaert, de Katholieke Universiteit Leuven met Bart Maddens, Stefaan Fiers en Karolien Weekers. ’t Zal serieus zijn met al die kleppers.

Elders op Internet loopt ook nog De Stemmenkampioen van de Vrije Universiteit Brussel, faculteit HLN (Het Laatste Nieuws). Geen kwaad woord daarover, want ik ‘speel’ daar ook aan mee. Met beide ‘wedstrijden’ vallen trouwens prijzen te winnen, zij het geen zitje in gemeente- of provincieraad of parlement zoals bij de echte verkiezingsrace. Een mens kan niet alles hebben.

Grote steden als Gent krijgen een apart luik in het Verkiezingsonderzoek 2006. Een kans voor de stedelingen om nu maar eens duidelijk te maken dat het met en in de steden mag vooruitgaan in de 21ste eeuw.

Dus beste stadsmussen, laat je niet smurfen door de veldmuizen, maar smurf nu naar http://www.gemeente2006.be, smurf je in, en laat nu al je stem smurfen (= horen, niet smoren) bij de Grote (wetenschaps)Smurf.

Onze Kongo - Belgische koloniale propaganda 1885-1960

Deze tentoonstelling met tal van randactiviteiten brengt een overzicht van de Belgische koloniale propaganda en beeldvorming in de periode 1885-1960. Ik nam in het openingsweekeinde al een kijkje en ga nog wel eens terug voor 12 april.

In een groot aantal documenten (originelen en reproducties) en teksten toont 'Onze Kongo' hoe de beeldvorming van Kongo (en Afrika) in de loop van de tijden veranderde, parallel met de evoluties in België en de wereld.

De tentoonstelling maakt ons duidelijk hoe voorzichtig we moeten omspringen met beeldvorming over andere volkeren en culturen, en met propaganda in het algemeen.

Tot spijt van bijvoorbeeld de oud-kolonialen die- uiteraard - ook op deze tentoonstelling afkomen, behandelt de tentoonstelling niet de werkelijke geschiedenis zoals ze zich in de feiten heeft voorgedaan, maar wel de geschiedenis van Belgische denkbeelden en van gepropageerde mythes met betrekking tot Kongo. De tentoonstellingsmaker CEC zet er volgende tropische boom over op.

Bon, het is een bestaande reizende tentoonstelling die onze stad aandoet, maar een extra-luik over koloniale propaganda in Gent was nog leerrijker geweest. Iets over de koloniale straatnamen zoals Gebroeders Vandeveldestraat bijvoorbeeld, over de betwiste monarch LII en zijn borstbeeld waar niemand naar omziet maar ook nauwelijks iemand van opkijkt. Over Sakala, ons Gents Moorken. Geen interesse in dit Gents koloniaal erfgoed? Verdrongen koloniaal verleden? Te moeilijk? Te delicaat? Alles te laat? Of juist te vroeg?

Van 3 maart - 12 april 2006 in de Parnassus, Oude Houtlei 124, 9000 Gent. Alle werkdagen van 10.00 tot 17.00 uur Ook tijdens de weekends van 4 en 5 maart, 11 en 12 maart en 1 en 2 april. Toegang gratis

Meer info en het volledige programma bij de Afrika-Vereniging van de Universiteit Gent (AVRUG) en bij de Stad Gent

Guantanamo Bay

Bron cartoon : www.whitehouse.org

Senaatsvoorzitster Anne-Marie Lizin bezocht Guantanamo Bay. Terwijl de halve wereld zich ernstige zorgen maakt over de mensenrechten aldaar, zag mevrouw Lizin geen grote problemen. Amnesty International Vlaanderen is niet te spreken over haar reisverslag.

Waar zit Erdal?

Ik weet het niet. Al eens op de zevende verdieping gekeken? Of zit ze hier ergens tussen?

Drie kaarsjes voor Irak

Haider Al Timimi (niet die van Oostenrijk) heeft in de Kopergieterij op 8 oktober 2005 de Abu Graib vernedering van het Irakese volk "gedanst". Voor u gezien in de betere theaterzaal van Gent.

Intrigerend hoe de beelden van Abu Graib wereld-gemeen-goed werden en zich lenen tot figuren voor de dans-van-deze-tijd.

Over zijn danssolo Utopeace zegt Haider Al Timimi "Vrede - hoe utopisch het ook mag zijn - mag niet cliché zijn in de kunst. Elke vorm van protest helpt, hoe klein ook! UTOPEACE is mijn verwerkingsproces en mijn protest."

Ik werk in de Volvo

Muziek : op Flanders Techno-wijze
Tekst : op z’n Gents

’k werk in de Volvo
‘k sta daar aan den band
‘k steke de handfrein
‘k vin da vrie plezant
oto’s zijn mijn leven
‘k rije mee ne Golf
in ’t weekend alles geven
en mijn lief die es blond

Een ‘straatliedje’, door dochterlief van de scouts meegebracht.

Ik draag het op aan Volvo Cars in Gent, omdat ze deze week 3 maal positief in het nieuws kwamen met het stopzetten van de CO2-uitstoot, hun diversiteitsbeleid en nieuwe aanwervingen.

VBO wil alle kleuren van de regenboog

Gisteren hield het Verbond Belgische Ondernemingen (VBO) een pleidooi voor meer diversiteit op de werkvloer . De ondernemers kantten zich wel tegen quota. Maar in eenzelfde beweging gaven ze Feryn van het gelijknamige kantelpoortenbedrijf (u weet wel) een veeg uit de pan omdat hij geen werk maakt van meer diversiteit in zijn bedrijf.

Alles na te lezen in DS 23.02.2006 ‘Alle kleuren van de regenboog’

Het VBO presenteerde goede praktijken zoals van Volvo Cars, met zo’n 5.500 eigen werknemers en een 5.000 in de toeleveringsbedrijven, één van onze grootste Gentse werkgevers. Volvo voert namelijk een doorgedreven diversiteitsbeleid op alle niveaus.

Gedelegeerd bestuurder Peter Leyman, zeg maar ‘The Boss’ van Volvo Cars Gent, sprak klare taal. "Respect voor de samenleving veronderstelt dat niemand als kandidaat-personeelslid wordt geweerd op basis van factoren die professioneel niet ter zake doen, zoals geslacht of huidskleur of seksuele geaardheid. Discriminatie is zelfs dom, want in een divers samengestelde groep leven meer creatieve krachten dan daar waar iedereen 'van dezelfde soort' is.'' “Diversiteit is een instrument om de competentste mensen aan te trekken” , aldus Peter Leyman.

En zo hoor je het ook eens van een échte captain of industry.

De plicht om niet te discrimineren

"Dat Mohammed vaak gediscrimineerd wordt is jammer genoeg geen karikatuur noch een fabeltje, maar bittere ernst", aldus Mohamed El Omari in De Standaard van 21.02.2006. Hij maakt er het volgende "tekeningske" bij. Wie zich aangesproken voelt, doet er best iets mee.

"Stel je voor: je blinkt uit in verschillende praktische selectietests voor een vacature en je mag als beste kandidaat op gesprek bij de potentiële werkgever. Tot je grote verbazing stelt men je daar niet alleen vragen over jouw geloof, maar ook over het geloof van je echtgenote. Als je opmerkt dat dat tot je privé-sfeer behoort, word je wandelen gestuurd.

Dat is slechts één voorbeeld uit de klachten rond discriminatie op de arbeidsmarkt die onze vereniging ontving. En we stellen daarbij vast dat veel slachtoffers de weg naar het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR) niet kennen. De 150 klachten over discriminatie op het werk die het CGKR in 2005 binnenkreeg (DS 20 februari) zijn dus niet meer dan het topje van de ijsberg. Dat Mohammed vaak gediscrimineerd wordt is jammer genoeg geen karikatuur noch een fabeltje, maar bittere ernst.

In gevallen zoals het voorgaande zijn we niet geneigd om het slachtoffer door te verwijzen naar het CGKR. Dat centrum kan immers niet veel meer doen dan een individu: een klacht neerleggen bij de politie of bij het parket. Het CGKR, dat zich bewust is van dit manifeste gebrek aan slagkracht, is al een tijdlang vragende partij voor de invoering van praktijktests die het bewijs van discriminatie kunnen vergemakkelijken. Dat soort tests houdt in dat beëdigde personen via controles onderzoeken of er sprake is van discriminatie.

Het CGKR sluit zich met zijn vraag naar praktijktests aan bij de auteurs van het vorig jaar gepubliceerde Handboek discriminatierecht. Die hadden vastgesteld dat de antidiscriminatiewet vooral gebruikt wordt om discriminerende meningsuitingen aan te pakken en slechts uitzonderlijk gehanteerd wordt in de strijd tegen discriminerende handelingen. De auteurs pleitten er dan ook terecht voor om de focus te verschuiven. Uit de parlementaire werken bij de antidiscriminatiewet van 2003 blijkt immers dat de wetgever een kader wilde creëren om discriminerend gedrag effectief te kunnen bestrijden. Vandaar dat deze wet voorziet in de mogelijkheid om praktijktests uit te voeren en aan de regering de opdracht geeft om de concrete voorwaarden waaronder dat kan uit te werken.

Het feit dat dat tot op heden (drie jaar later!) nog steeds niet gebeurd is, vooral door hevig verzet van de VLD, stemt tot nadenken. In onze rechtsstaat kan de uitvoering van een democratisch gestemde wet blijkbaar verhinderd worden door een politieke partij. De argumenten die daarbij worden gebruikt - men wil geen ,,verklikkersmaatschappij'' in het leven roepen - kunnen geenszins overtuigen. Een goede wettelijke omkadering van de praktijktests heeft immers net tot doel te vermijden dat controles gepaard gaan met uitlokking of een al te verregaande inbreuk op het privé-leven. Het is de rechterlijke macht die daarop moet toezien en moet beslissen of de discriminatie voldoende aangetoond is. De tegenstanders van de praktijktests tackelen niet alleen de wetgevende macht, zij geloven blijkbaar ook niet in de bekwaamheid van onze magistratuur.

Ondertussen blijven deze tegenstanders zweren bij het CGKR als wonderoplossing telkens wanneer het onderwerp discriminatie ter sprake komt. Het feit dat zij blind blijven voor de beperkingen van dit centrum, toont het belang aan dat ze hechten aan een effectieve discriminatiebestrijding. Het is alsof men de strijd tegen de sociale en de fiscale fraude zou voeren zonder ooit enige sociale of fiscale inspectie op pad te sturen. Met zo'n houding is men eigenlijk een objectieve bondgenoot van figuren zoals Matthias Storme, die onomwonden poneert dat de vrijheid om te discrimineren de meest fundamentele vrijheid is.

Dat geldt trouwens niet alleen voor de VLD, die zich openlijk verzet tegen de praktijktests, maar ook voor de SP.A die in dit hele debat de kop in het zand steekt. Nochtans zou men van een socialistische partij verwachten dat ze oog heeft voor de grote menselijke schade die discriminatie tot gevolg heeft. Nederlands wetenschappelijk onderzoek toonde al aan dat allochtone jongeren vaker depressief zijn, vaker last hebben van faalangst en vaker suïcidale neigingen vertonen dan autochtone jongeren, en dat deels ten gevolge van discriminatie.

Los van de menselijke aspecten zijn er ook louter economische overwegingen die de strijd tegen discriminatie rechtvaardigen. Zo stelde de Oeso onlangs dat de discriminatie op de arbeidsmarkt in ons land strenger aangepakt moet worden omdat ze onze economie ernstig schaadt.

De schijnheiligheid en de dubbelzinnige houding van de Vlaamse regeringspartijen is trouwens opvallend. Wanneer flagrante gevallen van discriminatie gemediatiseerd worden (zaak-Ferryn, zaak-Remmery, zaak van het Antwerps fitnesscentrum LA Gym) staan zij op de eerste rij om lippendiensten te bewijzen aan de strijd tegen discriminatie. Maar als het CGKR om de invoering van praktijktests vraagt blijven de daden echter uit.

De afkeer van controles is heel selectief en blijkt onbestaande wanneer het gaat om de bestrijding van fraude in de sociale huisvesting (nieuwe Vlaamse wooncode), de strijd tegen het terrorisme (nieuwe wet op de bijzondere opsporingsmethodes), of de strijd tegen mensen zonder geldige verblijfspapieren (huis-aan-huiscontroles en controles op het openbaar vervoer in Antwerpen).

In tijden waarin het bon ton is om te hameren op de plichten van mensen menen wij dat de plicht om niet te discrimineren via controles afgedwongen zou moeten worden. De gelijkwaardigheid van alle mensen lijkt ons immers een van de belangrijkste basiswaarden van onze samenleving. Wij hopen dan ook dat de praktijktests in België snel ingevoerd worden, in navolging van de Franse overheid die na de recente rellen aankondigde dat te zullen doen via een nieuwe gelijkekansenwet.

Dit is niet alleen nodig om de antidiscriminatiewet, die maar al te vaak dode letter blijft, te reanimeren. De uitvoering van een democratisch gestemde wet is ook noodzakelijk om het geloof in onze parlementaire democratie te herstellen. De meerderheid van de Vlamingen die niet discrimineren hoeven hier alvast geen schrik voor te hebben."

Mohamed El Omari (De auteur is jurist en voorzitter van Divers & Actief.)

Amnestie voor een illegaal wapen

De provincie Oost-Vlaanderen én de politiezones én het parket organiseren op 22 en 23 april een éénmalige inzamelactie van illegale wapens. Vandaag 17.02.2006 gelezen in Het Nieuwblad/De Gentenaar en gezien op AVS. Het betreft hier geen jacht- en sportwapens, maar wel wapens waarvoor een vergunning nodig is. Wie tijdens dat weekeinde van 22 en 23 april niet vergunde of geregistreerde wapens inlevert bij de lokale politie, riskeert uitzonderlijk geen vervolging. Amnestie voor illegale wapens, heet dat.

Als pacifist kan ik dit Oost-Vlaamse initiatief alleen maar toejuichen. Nog elk jaar moeten we teveel doden en gewonden betreuren door de gemakkelijke beschikbaarheid van wapens. Voor 10 miljoen Belgen zijn er 870.000 wapens geregistreerd. Geschat wordt dat er zo’n 1,5 tot 2 miljoen wapens in omloop zijn bij particulieren , waaronder dus heel wat niet vergunde of niet geregistreerde wapens. Voor elk geregistreerd wapen, circuleert er minstens één in het illegale én in het criminele circuit.

Met dit unieke initiatief om het wapenbezit in onze provincie terug te dringen verdienen het Oost-Vlaamse provinciebestuur en de gouverneur André Denys een ferme pluim. We mogen verwachten dat het eigen Gentse stadsbestuur met toch enige pacifistische roeping hieraan haar volle medewerking zal verlenen. We hopen van de andere Oost-Vlaamse gemeenten hetzelfde. En de andere provincies mogen het Oost-Vlaamse initiatief best volgen. Het kan er alleen maar veiliger op worden.

De MIVB dankt u

Zelf gehoord in Brussel. En het deed deugd aan ons pendelaarshart. Ook onze hoofdstad had deze week serieus te lijden van de luchtvervuiling door de smog. Door de geluidsinstallatie van de metro bedankte de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB haar reizigers. Omdat we niet met die vervuilende wagen reden, maar wel met het milieuvriendelijke openbaar vervoer. Voor zoveel burgerzin kregen we met z’n allen een figuurlijke pluim, in het Nederlands, Frans en Engels.

Een goed woordje doet veel. Bedankt MIVB….en graag gedaan!

Waar mogen de kinderen spelen?

In 1970 zong Cat Stevens “Where do the children play?" In 2006 legt een rechter van eerste aanleg in Kortrijk de speelplein- en jongerenwerking in Menen (deelgemeente Lauwe) aan banden omdat die "overlast" veroorzaakt in woongebied.

De Stad Menen gaat in beroep, de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk (VDS) en Ankie Vandekerckhove, de Vlaamse Kinderrechtencommissaris protesteren heftig. Wat willen De Verzuurde Burgers nog? Kinderen afschaffen? Jeugdcentra op de gemeentegrens met een muur en geluidswerende panelen errond? Fuifgetto’s?

Vlaams minister van jeugd Bert Anciaux (spirit) is - op zijn minst - niet opgezet met zoveel intolerantie. Hij belooft structurele maatregelen opdat dergelijke veroordelingen in de toekomst niet meer mogelijk zullen zijn. Iedereen die in deze materie juridische bijstand wenst, kan die bekomen via zijn kabinet. Goed zo!

“Well I think it’s fine, building jumbo planes.
Or taking a ride on a cosmic train.
Switch on summer from a slot machine.
Yes, get what you want to if you want, ’cause you can get anything.

I know we’ve come a long way,
We’re changing day to day,
But tell me, where do the children play?

Well you roll on roads over fresh green grass.
For your lorry loads pumping petrol gas.
And you make them long, and you make them tough.
But they just go on and on, and it seems that you can’t get off.

Oh, I know we’ve come a long way,
We’re changing day to day,
But tell me, where do the children play?

Well you’ve cracked the sky, scrapers fill the air.
But will you keep on building higher
’til there’s no more room up there?
Will you make us laugh, will you make us cry?
Will you tell us when to live, will you tell us when to die?

I know we’ve come a long way,
We’re changing day to day,
But tell me, where do the children play?”

Cat Stevens, 1970

En ondertussen in Gent? Onder het motto Gent geeft kinderen speelruimte zijn er in onze stad 105 speelterreinen waar de kinderen en jongeren zich nu al kunnen uitleven. En er komen er nog. Lees het Actieplan Speelruimte 2005-2006.

Een brochure Speelterreinen in Gent met een overzicht van alle speelterreinen in Gent kan je verkrijgen bij de Stedelijke Jeugddienst - Jongeren Informatie Punt (JIP), Kammerstraat 10 9000 Gent Tel. 09 269 81 10 jeugddienst@gent.be, de Groendienst, Ferdinand Lousbergskaai 32 9000 Gent Tel. 09 225 68 59 Fax 09 233 67 62 groendienst@gent.be , de Stadswinkel, Administratief Centrum, Woodrow Wilsonplein 1, 9000 Gent, tel. 09 266 70 40

't Is een vreemdeling zeker?

Hoor wie klopt daar kind'ren?
Hoor wie klopt daar kind'ren?
Hoor wie tikt daar zachtjes tegen 't raam?

't Is een vreemd'ling zeker?
Die verdwaald is zeker?
'k Zal hem gauw eens vragen naar zijn naam!

(Fragment uit bekend Sinterklaaslied)

Spirit lanceerde vandaag haar campagne rond Vlaanderen kleurt : 70 puntenplan voor een interculturele samenleving. De nieuwjaarstoespraak van nationaal spirit-voorzitter Geert Lambert vind je hier. Een flinke brok!

Adopteer een kip

De Kiekens van Gent zijn aan de vogelgriep, de ophokplicht, de hippe Chicken Soup van Wim Oosterlinck, de Gentse waterzooi én de hongerige nieuwjaarsdagen ontsnapt. Er wachten hen nog gelukkige dagen in volle vrijheid in de Parken van Gent …. of in een nieuw gastvrij milieu.

De Gentse variant van de film Chicken Run is een beestig leuke chicken soap geworden. De Gentse Chicken’s spelen de hoofdrol maar zijn tevens het lijdend voorwerp. Naar jaarlijkse gewoonte verwijdert de stedelijke Groendienst verwilderde kippen en hanen in de openbare groenzones. Alleen de hoenders die voor overlast zorgen in de dicht bebouwde omgeving worden weggenomen.

Maar dit jaar is hierover enige commotie ontstaan. De mensen worden (over)gevoelig voor hun mede-dieren. Burgerwachten zoals De Dierenhaters en De Zure Burgers wilden schoon schip maken met de anarchie van de gevederde beestenboel in onze parken. Steuncomités allerhande namen het dan weer voor de bedreigde dieren op. En moeder GAIA spreidde haar vleugels over onze gepluimde vriendjes. Touche pas! Lieven Decaluwe, onze bevoegde schepen van onder meer Dierenwelzijn, wees op de weldoende en duurzame effecten van het scharrelende pluimvee voor onze parken.

Onze wijze burgervaders- en moeders vonden het ei van Colombus en hebben zich uiteindelijk uitgesproken voor het adoptierecht van kippen. Ze mochten hiervoor de felicitaties van de juryvoorzitster GAIA ontvangen. En zo ontsnappen onze Gentse kiekens nu aan de “zachte dood”. Met jullie hulp natuurlijk, liefste dierenvrienden.

Wie deze dieren nog verder een aangenaam leven wil bieden, kan steeds één of meer kippen adopteren. Elke vrijdag vanaf vrijdag 13 januari tot en met vrijdag 17 maart kunnen van 13 tot 16 uur kippen worden afgehaald in het Maaltepark, Kortrijksesteenweg 1021, Gent. De dieren bevinden zich in de parkzone bij het personeelsgebouw van de Groendienst, te bereiken via het brugje vanaf de parking. De dieren kunnen vrij uitgekozen worden en, mits het invullen van een ontvangstbewijs (zeg maar een adoptiebewijs), onmiddellijk worden meegenomen. De afhaler zorgt zelf voor de nodige transportmiddelen. Allen daarheen!

Meer informatie op deze aflevering van De Kiekens van Gent

Drie Koningen

"Zij kwamen van 't Oosten,
zij kwamen van ver."

Driekoningen - 6 januari 2006

Tbeste veur tniew joar - Uuk zuu veele

De goden verbazen in menselijkheid

Want na de evangeliën
Na de menselijke en de goddelijke komedie,
Na de duizend en één nachten,
Na schuld en boete,
Oorlog en vrede, trots en vooroordeel,
De klank en de razernij,
Tussen goed en kwaad,
Het zijn en het niets,
Na de storm, het proces,
En het braakland,
Nadat de dingen uiteen zijn gevallen,
Na honderd jaar eenzaamheid,
En het zoeken naar de verloren tijd,
In het koninkrijk van deze wereld,
Kunnen wij de goden nog steeds verbazen in
menselijkheid
En de stof van de toekomstige legenden vormen,
Als wij maar durven echt te zijn,
En de moed hebben om in te zien
Dat dit de tijd is om de beste droom
Te dromen van alle dromen

(uit Mental Fight: An Anti-Spell for the 21st Century, 1999, Ben Okri)
Dit citaat uit "Gevecht in de geest" werd mij toegestuurd door de vrijwilligersgroepen van de Gentse bookshop en de vintagewinkel van Oxfam-Solidariteit samen met hun wensen voor een voorspoedig en gelukkig nieuwjaar. Uuk zu veele!